ఇరవై ఎళ్లయిందనుకుంటాను మనం చివరి సారిగా కలుసుకుని. అప్పటినుంచి - అన్నీ ఉన్నా, ఏదో పోగొట్టుకున్న అనుభూతి.ఇప్పటికీ నీ పేరు లోని ఏ అక్షరం విన్నా నా మేను జలదరిస్థున్ది. తమాయించుకుని నన్ను నేను సర్దుకునే వరకు చాలా కాలమే
పడుతుంది.

నాకారోజు దాకా తెలీదు- ప్రేమకి ఇంత స్వార్ధముంటుందనీ, నేను (నీ) ప్రేమకి బలైపోతానని. అప్పట్లో నాకు చేత నయింది ఒక్కటే.
నిర్మలంగా, స్వచంగా నిన్ను ప్రేమించడం, నీ చుట్టూ అల్లుకు పోవడం. నీలా - ప్రేమకి లాభా నష్టాల ఖాతా, ఒక బాలాన్శేషీట్ వేసుకోవడం
ఏది బెటర్, ఎవరు బెటర్ అని ఆలోచించి మరి ప్రేమించడం చేతకాలేదు.

ఎక్కడో నీకు దూరంగా ఉన్న్నా, నిన్ను ప్రేమించాక - ఆ దూరం నా 30 రోజుల ఉద్యోగంలో 10 రోజులు నీ దగ్గరే ఉండేలా చేసింది.
మీ వాళ్ళు, మీ ఊరు, పార్కులూ, సినిమా హాళ్లు, రోడ్లు, పెన్నా నదీ తీరాలు, మీ అందరితో నా (నీ) ఫోటోలు వగైరా - వీటిలో ఏ
ఒక్కడాన్ని నిద్రలేపి (మనిద్దరం) ఎవరని అడిగితే భార్యాభర్తలనే సమాధానమే కదా విన్నాం? మనం మన జీవితం గురించి ఎన్ని కలలు
కన్నమని..! మన పెళ్ళికి ఎంత తొందర పడ్దమని..! మీ ఇంట్లో నువ్వు ప పరమాన్నాలతో "భోజనం" వడ్డిస్తానంటే ఆకలిగా ఉన్నా తినలేదు. ఆ విషయం బాగా వివరించి (మొదటిరాత్రి మజా ఉండదని) నీకు చెప్పినపుడు
ఎంతో ఏతుకు ఎదిగి పోయవు విజ్జీ అని ఏడుస్తున్న ఆనందంలోనో, ఆనందంతో ఏడుస్తునో నా బుగ్గ మీద నువ్వు పెట్టిన ముద్దు
ఇంకా నా జ్ఞాపకాల్లో ఉండిపోయింది. నువ్విచిన హీరొ పెన్ ఈ 20 ఏళ్ల నుండి నా దగ్గరే ఉంది.

ఆ రోజు నాకింకా గుర్తు. మనిద్దరం ఉద్యోగాలు చేస్తున్నాం, పెళ్లి చేసుకుందాం అని నువ్వన్నవెంటనే మయ ఇంటికెళ్లి అమ్మానాన్న లతో, అక్కవాళ్ళ తో వాదులా డి, చివరికి ఒప్పించి సరే అనిపించుకున్నపుడు - నాకు ఏవేరెస్టు శిఖరాన్ని ఎక్కినంత ఆనందం.

ప్రేమలో పరాజయం పొందిన వాళ్ళందరూ నా కంటికి చాలా చిన్నావాళ్లుగా (ప్రస్తుతం నాకు కల్ల జొళ్లు ఉన్నయనుకొ) కనపడిననంత
అనుభూతి. పెళ్లి ఇంకో 75 రోజుల్లో అన్నపుడు - అమ్మో 75 యుగాలే ! అని మనిద్దరికే వినిపించినంత భావన.

తర్వాత మామూలే. నీకు 20 రోజులు దూరంగా, 10 రోజులు దగ్గరగా. "మొ తానికి సాధించావు రా. అలాగే నీ పెళ్లి కూడా అయిపోతే
చాలా నిశ్చింతగా ఉంటుంది అని నా స్నేహితుడు హరి అన్నపుడు - శ్రీష్టి లో తీయనిది - స్నేహమేనోయి అన్న మాటలు గుర్తుకోచాయి.

చివరికి కల లో కూడా ఊహించలేనంత టి వాస్తవాల్ని విన్నపుడు(అస్సలు పట్టించుకోలేదు), కల్ళారా చూపించినపుడు(నమ్మలేదు),
నీకై నువ్వే నాకు దొరికిపోయినపుడు........... నా గుండె బద్దలయినపుదు............. హోస్పిటల్లో అమ్మ నాన్న, అక్కవాళ్ళు.............
నేను చివరి క్షణాల్లో ఉన్నాననుకుని నా చుట్టూ చేరి చిన్న పిల్లల్లా ఏడుస్తున్నపుడు...........ఇంకా లీలగా గుర్తు.
,
చివరికి, నేను చావుతో పోరాడి, నీ(ప్రేమ)తో ఓడిపోయి, బలవంతంగా బతికి బయట పడ్డప్పుడు- అమ్మా నాన్నలని -పున్నామనరకం నుండి నేను రక్షిస్తానో లేదో తెలీదు గాని, నాకు పునర్జన్మనిచిన మా నాన్న "ప్రేమ నీలాంటివాదికి సరిపదదు రా "
అని ఇంకా ఏమీ మాటలు రాక నా ప్రాణాల్ని హరి చేతుల్లో పెట్టి ఊరేల్లి పోయిన కొద్ది రోజులకే మళ్లీ వ చి
" ఒరే ! నీ ప్రేమ శశికలా బేగమ్మో, శశికలా తామస్సో అయ్యిన్దట." అన్నప్పుడు నా గుండె ఆగీనంత పని అయింది.
(ఆగిపోయినా బావుండేది)

తర్వాత మామూలే. నేనే లోకంగా............., ప్రాణంగా............ నా మారదలు............ మా ఇద్దరి లోకం మా బాబు కార్తీక్, పాప కీర్తి...
బాబు ...బి.టెక్ (ఐ.ఐ.టి) , పాప ఇంటర్మీడియేట్.